سنگرساز

2) تأثير سر و صداى زياد بر روح و روان انسان نيز يكى از آثار بد موسيقى قلمداد مي‌شود. چرا كه سر و صداى زياد حساسيت را نسبت به حمله ويروس‌ها زياد مي‌كند و ناراحتي‌هاي كليوي، زخم معده و ‌فساد دندان‌ها از آثار بد سر و صدا محسوب مي‌شود.

3) تأثير موسيقى بر معده : براساس آزمايش‌هايى كه پرفسور «‌لودويگ دوملينگ» درباره موسيقي‌هاى شب‌كوتاه، موزارت، سمفوني، سرنوشت بتهون، موزيك بيت، آوازهاى پاپ يعنى موزيك مدرن نسل جوان انجام‌داده و آزمايشهاي مكرر انجام گرفته، ترشح عصاره گوارشى معده و اسيد كلريدريك در كسانى كه به موزيك‌پاپ گوش كرده بودند، بيش از سائرين تقليل و كاهش يافته بود.

4) تأثير منفى موسيقى در عمر : در بررسي‌هايى كه محققّان كرده‌اند، از بين 46 نفر موسيقي‌دان و نوازندگان‌ايتاليايي، فرانسوي، انگليسي، آلمانى و غيره، متوسط عمر آنان 47 سال بوده است.

‌بنابراين موسيقى مخصوصاً موسيقي‌هاى هيجان آور باعث بروز مفاسدى در افراد و جامعه مي‌شود كه قابل‌چشم‌پوشى نيست و زمينه‌ساز مفاسدي از قبيل فسادهاى اخلاقي، بزهكاري، لاابالي‌گري، شهوت راني‌هاي‌مضر مانند استمنا و همجنس بازى مي‌شود. لذا اگر مختصر نفعى داشته باشد، بايد به خاطر مضرات عمده‌اش از آن‌چشم پوشى كرد.

عرق آويشن : مسكن، ضد سرماخوردگي، مقوي معده، معالج بيماريهاي قارچي پوست، ضد ورم بيني و گلو.

عرق بيد : درمان تب هاي شديد و دردهاي تناسلي، زردي پوست (يرقان)، تصفيه خون.

عرق بهار نارنج : تقويت كننده مغز و اعصاب، نشاط آور، تقويت قلب.

عرق بيد مشك : تقويت كننده قلب، رفع ناراحتي هاي اعصاب، ضد تپش قلب. 

عرق پونه : ضد سياه سرفه و گريپ، خلط آور، بادشكن، قابض، بازكننده عروق، ضد عفوني كننده.

چهارعرق گرم : تقويت كننده معده، مفيد براي هضم غذا، رفع ناراحتي هاي روده.

عرق چهل گياه : تقويت كننده معده، كمك به هضم غذا، بادشكن، ضد سردي، ضد تهوع و استفراغ.

عرق خارشتر : ضد عفونت مجاري ادراري، سنگ شكن، ضد سياه سرفه. 

عرق رازيانه : معطر كننده، محرك، بادشكن، درمان بواسير و نقرس، ازدياد شير مادران.

عرق زيره : ضد چاقي، تصفيه كننده خون، ضد هيستري و تشنج، افزايش شير مادران، بادشكن، هضم كننده غذا، كاهنده چربي خون.

عرق شاتره : ضد خارش هاي پوستي، صفرا بر، تقويت كبد، نشاط آور، ضد نفخ، اشتها آور.

عرق شنبليله : ضد قند، تقويت قواي جنسي، نيرو بخش.

عرق شيرين بيان : درمان قاطع زخم معده واثني عشر، ضد سرفه، صفرا بر.

عرق شويد : ضد چربي خون، جهت پايين آوردن كلسترول، ازدياد شير مادران، درمان لاغري.

عرق گزنه : اثر قاطع در رفع بيماري هاي پوستي و جلدي، ضد چربي و قندخون، ضد خون ريزي، بازكننده عروق.

عرق گلبهار : مفيد براي لطافت پوست دست و صورت، مقوي معده.

عرق مريم : گلي ضد ديابت، ضد رماتيسم و اسهال، ضد سينوزيت، ضد انگل، ضد نفخ.

عرق نعنا : ضد دل درد، دلپيچه، ضد نفخ، بادشكن، تقويت كننده معده كودكان.

زكريا بن ابراهيم، جواني است تازه مسلمان كه در عصر حيات امام صادق (عليه السلام) زندگي مي‌كند. او مي‌گويد بعد از اين كه حج را به جا آوردم، خدمت حضرت صادق(عليه السلام) رسيدم و عرض كردم: من نصرانى بودم و مسلمان شدم.

امام (عليه السلام) فرمود: از اسلام چه ديدى؟

عرض كردم: كلام خداوند عز و جل كه فرمايد: "تو نمي‌دانستي كتاب و ايمان چيست، ولى ما آن را نورى قرار داديم كه هر كه را بخواهيم، بدان هدايت كنيم"

امام صادق (عليه السلام) فرمود: "به راستي خداوند تو را رهبرى فرموده است. سپس آن حضرت سه بار در حق زكريا دعا فرمود: "خدايا هدايتش فرما". بعد از آن، خطاب به او فرمود: پسر جان، هر چه مي‌خواهى سؤال كن.

زكريا به آن حضرت عرض كرد: "پدر و مادر و خانواده من نصرانى هستند و مادرم نابيناست، آيا من همراه آنها بمانم و با آنها باشم؟"

امام صادق(عليه السلام) فرمود: "از مادرت مراقبت كن و با او خوشرفتار باش، هنگامي كه از دنيا رفت، خودت امور خاكسپاري مادرت را بر عهده بگير و به ديگران وامگذار."

زكريا مي‌گويد: هنگامي كه به كوفه رفتم، نسبت به مادرم مهربانى كردم، خودم به او غذا مي‌دادم، خودم لباسش را مي‌شستم و خدمتگزار او بودم.

روزي مادرم به من گفت: "پسر جان! آن زمان كه دين مرا داشتي، رفتارت با من اين گونه نبود، چطور از زماني كه به اين دين روي آوردي برخوردت اينقدر تغيير كرده است؟"

گفتم: "مردى از فرزندان پيامبر ما به من چنين دستور داده است."

مادرم گفت: "آن مرد پيامبر است؟"

گفتم: "نه؛ بلكه پسر يكى از پيامبران است."

مادرم گفت: "پسر جان اين مرد پيامبر است، زيرا دستورى كه به تو داده، از سفارش‌هاي پيامبران است."

گفتم: "مادرم! پيامبر ما آخرين پيامبران است و بعد از او پيامبري مبعوث نخواهد شد. آن مرد پسر پيامبر است."

مادرم گفت: "دين تو بهترين دين است، آن را به من عرضه كن." من نيز اسلام را به او عرضه كرده و تعليم نمودم؛ او نيز مسلمان شد و نماز ظهر و عصر و مغرب و عشا را به جا آورد.

زكريا مي‌گويد: شب هنگام، مادرم دچار عارضه‌اي گشت و بيمار شد.

رو به من كرد و گفت: "پسرم! آنچه به من آموختى دوباره بياموز."

من نيز آنها را تكرار كردم. مادرم به آنها اقرار كرد و از دنيا رفت.

صبح فردا، زكريابن ابراهيم طبق فرموده امام خود، بر پيكر مادر نماز خواند و او را به خاك سپرد.

امام صادق (عليه السلام) زكريا را در مورد مادر نصراني اش اين گونه توصيه نمود.

حال امروز نسبت ما با اين فرمايش آن حضرت چگونه است؟ آيا همواره در زندگي، نوع رفتار ما با مادران و پدرانمان طبق سفارش‌هاي پيامبران صورت مي‌گيرد؟!

منبع : وبلاگ خردمندان

استادي در شروع كلاس درس ، ليواني پر از آب به دست گرفت. آن را بالا گرفت كه همه ببينند. بعد از شاگردان پرسيد : به نظر شما وزن اين ليوان چقدر است ؟

شاگردان جواب دادند : 50 گرم، 100 گرم، 150 گرم.

استاد گفت : من هم بدون وزن كردن، نمي دانم دقيقاً وزنش چقدر است. اما سوال من اين است : اگر من اين ليوان آب را چند دقيقه همين طور نگه دارم ، چه اتفاقي خواهد افتاد ؟ 

شاگردان گفتند : هيچ اتفاقي نمي افتد. استاد پرسيد : خوب، اگر يك ساعت همين طور نگه دارم، چه اتفاقي مي افتد ؟
يكي از شاگردان گفت : دست تان كم كم درد مي گيرد.
حق با توست . حالا اگر يك روز تمام آن را نگه دارم چه ؟
شاگرد ديگري گفت : دست تان بي حس مي شود. عضلات به شدت تحت فشار قرار مي گيرند و فلج مي شوند و مطمئناً كارتان به بيمارستان خواهد كشيد و همه شاگردان خنديدند.

استاد گفت : خيلي خوب است. ولي آيا در اين مدت وزن ليوان تغيير كرده است ؟ شاگردان جواب دادند : نه ! پس چه چيز باعث درد و فشار روي عضلات مي شود ؟ در عوض من چه بايد بكنم ؟ شاگردان گيج شدند. يكي از آنها گفت : ليوان را زمين بگذاريد.

استاد گفت : دقيقاً مشكلات زندگي هم مثل همين است. اگر آن ها را چند دقيقه در ذهنتان نگه داريد اشكالي ندارد. اگر مدت طولاني تري به آن ها فكر كنيد، به درد خواهند آمد. اگر بيش تر از آن نگه شان داريد، فلج تان مي كنند و ديگر قادر به انجام كاري نخواهيد بود. 

فكر كردن به مشكلات زندگي مهم است. اما مهم تر آن است كه در پايان هر روز و پيش از خواب، آن ها را زمين بگذاريد. به اين ترتيب تحت فشار قرار نمي گيرند، هر روز صبح سرحال و قوي بيدار مي شويد و قادر خواهيد بود از عهده هر مسئله و چالشي كه برايتان پيش مي آيد، برآييد!
دوست من، يادت باشد كه ليوان آب را همين امروز زمين بگذاري. زندگي همين است!

اوايل جنگ بود و ما با چنگ و دندان و با دست خالي با دشمن تا بن دندان مسلح مي جنگيديم. بين ما يكي بود كه انگار دو دقيقه است از انبار ذغال بيرون آمده بود! اسمش عزيز بود. شب ها مي شد مرد نامرئي! چون همرنگ شب مي شد و فقط دندان سفيدش پيدا مي شد. زد و عزيز تركش به پايش خورد و مجروح شد و فرستادنش به عقب.

وقتي خرمشهر سقوط كرد، چقدر گريه كرديم و افسوس خورديم. اما بعد هم قسم شديم تا دوباره خرمشهر را به ايران باز گردانيم. يك هو ياد عزيز افتاديم. قصد كرديم به عيادتش برويم. با هزار مصيبت آدرسش را در بيمارستاني پيدا كرديم و چند كمپوت گرفتيم و رفتيم به سراغش. پرستار گفت كه در اتاق 110 است.

 اما در اتاق 110 سه مجروح بستري بودند. دوتايشان غريبه بودند و سومي سر تا پايش پانسمان شده بود و فقط چشمانش پيدا بود. دوستم گفت : «اينجا كه نيست، برويم شايد اتاق بغلي باشد! « يك هو مجروح باند پيچي شده شروع كرد به وول خوردن و سر و صدا كردن.

گفتم : «بچه ها اين چرا اين طوري مي كنه؟ نكنه موجيه؟» يكي از بچه ها با دلسوزي گفت : «بنده ي خدا حتماْ زير تانك مانده كه اين قدر درب و داغون شده!»

 پرستار از راه رسيد و گفت : «عزيز را ديديد؟» همگي گفتيم : « نه كجاست؟» پرستار به مجروح باندپيچي شده اشاره كرد و گفت : «مگر دنبال ايشان نمي گرديد؟» همگي با هم گفتيم : «چي؟اين عزيزه!؟«

رفتيم سر تخت. عزيز بدبخت به يك پايش وزنه آويزان بود و دو دست و سر و كله و بدنش زير تنزيب هاي سفيد گم شده بود. با صداي گرفته و غصه دار گفت : «خاك تو سرتان. حالا مرا نمي شناسي؟» يه هو همه زديم زير خنده.

 گفتم : «تو چرا اينطور شدي؟ يك تركش به پا خوردن كه اينقدر دستك دنبك نمي خواهد!» عزيز سر تكان داد و گفت :  « تركش خوردن پيش كش. بعدش چنان بلايي سرم آمد كه تركش خوردن پيش آن ناز كشيدن است!» بچه ها خنديدند. آنقدر به عزيز اصرار كريم تا ماجراي بعد از مجرويتش را تعريف كند.

 - وقتي تركش به پام خورد مرا بردن عقب و تو يك سنگر كمي پانسمانم كردند و رفتند بيرون تا آمبولانس خبر كنند. تو همين گير و دار يه سرباز موجي را آوردند انداختن تو سنگر. سرباز چند دقيقه اي با چشمان خون گرفته برّ و برّ مرا نگاه كرد. راستش من هم حسابي ترسيده بودم و ماست هايم را كيسه كرده بودم. سرباز يه هو بلند شد و نعره اي زد:« عراقي پست مي كشمت!» چشمتان روز بد نبينه، حمله كرد بهم و تا جان داشتم كتكم زد. به خدا جوري كتكم زد كه تا عمر دارم فراموش نمي كنم. حالا من هر چه نعره مي زدم و كمك مي خواستم كسي نمي آمد. سربازه آنقدر زد تا خودش خسته شد و افتاد گوشه اي و از حال رفت. من فقط گريه مي كردم و از خدا مي خواستم كه به من رحم كند و او را هر چه زودتر شفا دهد. بس كه خنديده بوديم داشتيم از حال مي رفتيم. دو مجروح ديگر هم روي تخت هايشان دست و پا مي زدند و كر كر مي خنديدند. عزيز ناله كنان گفت  : « كوفت ، زهر مار هر هر ، خنده داره. تازه بعدشو بگم.

يه ساعت بعد به جاي آمبولانس يه وانت آوردند و من و سرباز موجي را انداختند عقبش و تا رسيدن به اهواز يه گله گوسفند نذر كردم دوباره قاطي نكند. تا رسيديم به بيمارستان اهواز دوباره حال سرباز خراب شد. مردم گوش تا گوش دم بيمارستان ايستاده بودند و شعار مي دادند و صلوات مي فرستادند.

سرباز موجي نعره زد و گفت : « مردم اين يك مزدور عراقي است. دوستان مرا كشته!» و باز افتاد به جانم. اين دفعه چند تا قل چماق ديگر هم آمدند كمكش و ديگر جان سالم در بدنم نبود يه لحظه گريه كنان فرياد زدم  :« بابا من ايرانيم، رحم كنيد.» يه پير مرد با لهجه عربي گفت : « اي بي پدر، ايراني هم بلدي؟ جوانها اين منافق را بيشتر بزنيد.

د» يگر لشم را نجات دادند و اينجا آوردند. حالا هم كه حال و روز من را مي بينيد» .پرستار آمد تو و با اخم و تَخم گفت:

« چه خبره؟ آمده ايد عيادت يا هرهر كردن .ملاقات تمامه. بريد بيرون!» خواستيم با عزيز خداحافظي كنيم كه ناگهان يه نفر با لباس بيمارستان پريد تو و نعره زد : « عراقي مزدور، مي كشمت!» عزيز ضجّه زد  :« يا امام حسين. بچه ها خودشه. جان مادرتان مرا از اينجا نجات دهيد»